- metalowa łódka używana przez ratowników górskich do transportu na śniegu.

- W sensie bardziej precyzyjnym alpinizm to każda wspinaczka górska uprawiana w Alpach.

- Ze względu na to, że Alpy obfitują w niemal każdy rodzaj formacji skalnych i lodowych, oraz na to, że większość technik wspinaczkowych została zapoczątkowana w Alpach, termin ten został w jęz. polskim zawłaszczony dla wszystkich rodzajów wspinaczki górskiej, niezależnie od tego jak i gdzie się ją uprawia.

Stąd wynika m.in. nazwa Polskiego Związku Alpinizmu, organizacji zrzeszającej większość klubów wysokogórskich w Polsce.

- to zespół działań podejmowanych w celu zabezpieczenia podczas wspinaczki, których celem jest minimalizacja skutków ewentualnego odpadnięcia wspinacza od góry, ściany, skały, skałki, lub sztucznej ścianki. Wspinacz jest ubezpieczany przez asekurującego partnera za pośrednictwem liny alpinistycznej do której obaj są przywiązani za pośrednictwem specjalistycznej uprzęży wspinaczkowej. Lina przechodzi pomiędzy wspinającymi się poprzez punkty asekuracyjne.

Tą samą nazwą często określa się także zespół narzędzi i przedmiotów, zamocowanych w skale lub używanych podczas wspinaczki i wykorzystywanych do asekuracji.

Stosowanie asekuracji polega na wykorzystywaniu przelotów asekuracyjnych do zaczepienia liny podczas prowadzenia drogi, aby zminimalizować konsekwencje odpadnięcia, przy czym przeloty mogą być osadzane przez wspinającego się, czyli prowadzącego, lub może on wykorzystywać przeloty stałe, zamocowane w skale na stałe. Zaczepienie liny do przelotów polega zwykle na użyciu ekspressów, lub taśm z zaczepionymi karabinkami wspinaczkowymi, przez które przechodzi lina na końcu której przywiązany jest wspinacz. Asekurujący zwykle jest przymocowany dodatkowo do stanowiska asekuracyjnego gwarantującego w założeniu bezpieczeństwo zespołu wspinaczkowego w razie gdyby pozostałe punkty asekuracyjne okazały się niewystarczające. Podczas wspinaczki z tzw. górna asekuracją, używany jest jednie przelot na szczycie formacji na która się wspinamy, zaś lina przechodzi od asekurującego do wspinacza za pośrednictwem tego przelotu.

W zależności od rodzaju uprawianej wspinaczki, podczas prowadzenia drogi wspinaczkowej wspinacz używa przelotów wyłącznie do asekuracji lub także jako dodatkowych chwytów wspinaczkowych ułatwiających pokonanie drogi: style wspinaczki.

Wyróżnia się kilka rodzajów asekuracji w zależności od techniki jej używania, sytuacji w której jest stosowana itp.:

• asekuracja własna - wspinający się samodzielnie osadza przeloty asekuracyjne.
• asekuracja w znaczeniu asekuracja właściwa, typowa.
• asekuracja górna - jak w "wspinać się z górna asekuracją": tylko jeden przelot asekuracyjny na szczycie formacji na która się wspinamy lub ogólnej powyżej wspinającego się, lina przechodzi od asekurującego, przez szczyt formacji na która sie wspinamy, do wspinającego się.
• asekuracja lotna - asekurujący i asekurowany pełnia ta sama rolę, to znaczy się ubezpieczają się wzajemnie, w zasadzie zwykle brak stałych przelotów, brak stanowiska ubezpieczającego, jedynym zabezpieczeniem są naturalne formacje skalne jak pipanty, zęby skalne przez które przeplata się linę w sposób umożliwiający jednoczesny ruch partnerów. Używana przy przechodzeniu po grani zwykle w łatwym terenie, pozwala na szybkie przemieszczanie się zespołu.
• asekuracja iluzoryczna - wspinanie podczas którego wspinacz udaje przed samym sobą, że przeloty, które założył w celu asekuracji gwarantują bezpieczeństwo.

• materac, zazwyczaj lekki i przenośny, zapobiegający kontuzjom spowodowanych upadkiem podczas uprawiania boulderingu.

- w żargonie wspinaczkowym znaczna wysokość, także wystawa formacji górskiej jak komin, ściana skalna czy półka na szeroka i wolną przestrzeń.

W tym sensie znaczna ekspozycja oznacza otwartość formacji. Nie jest to określenie tożsame z wysokością, która może być znaczna, jednak z powodów budowy formacji np. w kominie wspinacz moze nie mieć świadomości wysokości (zasłonięcie przez ściany komina, rumosz skalny itp.) a tym samym ekspozycja będzie niewielka.

• specjalne urządzenia, składające się z uchylnych, mimośrodowo osadzonych, szczęk aluminiowych, które wkłada się w ściśniętej formie do szczeliny, w której szczęki są rozpierane przez sprężynę powodując ich zaklinowanie. Obciążenie szczęk powoduje mocniejsze ich zaklinowanie. Ogromną zaletą frienda jest szybkość osadzania (wystarczy go wepchnąć w szczelinę). Posiadają one również dwie małe wady - pierwsza to cena, gdyż są one jednymi z droższych przyżądów, a druga to tzw. wpełzanie, czyli tendencja do samoczynnego zagłębiania się w szczelinie pod wpływem ruchów wpiętej w niego liny.

- inaczej Wielka Korona Świata, Korona Ziemi, Korona Gór, czyli najwyższe szczyty wszystkich kontynentów:

• Mount Everest
• Aconcagua
• Mont McKinley
• Kilimanjaro
• Mont Blanc
• Mont Vinson
• Góra Kościuszki

Ze względu na niejasność, czy Elbrus zalicza się do Azji, czy Europy, wszyscy zdobywający Koronę Świata wspinają się również na tę górę.

Na tej samej zasadzie do korony świata zalicza się Carstensz Pyramid, gdy Australia i Oceania są traktowane jako jeden kontynent.

to zespół zagrożeń życia lub zdrowia, którym podlega wspinacz czyli osoba uprawiająca wspinaczkę podczas wspinania ( a więc pojęcie to nie obejmuje np. niebezpieczeństw związanych z niewłaściwym treningiem siłowym przygotowującym do wspinania itp.).

Niebezpieczeństwa wspinaczki dzielimy na dwie podstawowe kategorie:

1. niebezpieczeństwa subiektywne - zespół niebezpieczeństw związanych z ogólnie rozumianymi błędami osoby uprawiającej wspinaczkę, możliwych do wyeliminowania w procesie zdobywania doświadczenia, wiedzy i w procesie treningu wspinaczkowego. Obejmuje ona:

• niewłaściwy wybór drogi, np. przekraczającej możliwości wspinającego się, lub wymagającej użycia technik wspinaczkowych nieznanych danej osobie.
• pomyłki w orientacji, zgubienie się itp. ( porównaj topografia);
• niewłaściwe stosowanie zasad wspinaczki w tym niewłaściwe zachowanie się w górach, np. zbyt szybkie zdobywanie wysokości w górach wysokich, niewłaściwe poruszanie się terenie lawiniastym itp.
• błędy techniczne podczas asekuracji jak niewłaściwe budowanie stanowisk asekuracyjnych, błędne używanie przyrządów asekuracyjnych i inne.
• błędy w technice wspinaczkowej np. używanie techniki odciągów w kruchym terenie itp.

1. niebezpieczeństwa obiektywne - to niebezpieczeństwa występujące podczas wspinaczki, na które wspinacz nie ma wpływu. Kategoria obejmuje:

• rzeczywiste ( a nie wynikające z braku wiedzy) trudności orientacyjne
• niebezpieczeństwa związane z charakterem rejonu wspinaczkowego, np. zmienność pogody w górach, wpływ wysokości
• niebezpieczeństwa związane z charakterem formacji, w której prowadzi się działalność wspinaczkową np. kruszyzna, i związane z nią niebezpieczeństwo spowodowania lawiny kamiennej, niebezpieczeństwa związane z schodzeniem lawin śnieżnych itp.
• niebezpieczeństwa związane z jakością punktów asekuracyjnych w tym zakresie, w którym jest to niezależne od wiedzy i doświadczenia wspinającej Sie osoby

Podział powyższy nie jest podziałem ścisłym i ostrym. Można wskazać elementy, które przynależą w pewnym zakresie do obydwu kategorii co oznacza, że w związku z danym niebezpieczeństwem osoba wspinająca ma pewien wpływ na prawdopodobieństwo wystąpienia takich czynników, jednak niezależnie od jej zachowania zdarzenia tego nie sposób wykluczyć zupełnie.

Klasyfikacja niebezpieczeństw ma znaczenie praktyczne podczas przygotowywania się do przejścia drogi, podczas wyceny trudności drogi wspinaczkowej, podczas analizy przyczyn wypadku i ewentualnej oceny stopnia winy uczestników wypadku w związku z jego konsekwencjami itp.

Różne czynniki związane z niebezpieczeństwami wspinaczki mają różne znaczenie w zależności od uprawianego rodzaju działalności wspinaczkowej. I tak wspinanie na tzw. sztucznej ścianie jest obarczone w zasadzie wyłącznie czynnikami niebezpieczeństw subiektywnych, zaś np. wspinaczka uprawiana w górach obarczona jest znacznymi niebezpieczeństwami obiektywnymi.